Ik was 14 jaar toen ik hem voor het eerst ontmoette. Ik had hem al vaker gezien in gezelschap van anderen maar zelf nog geen kennis gemaakt. Ik was wel onder de indruk en het leek me een hele eer om met hem om te gaan.
Ik weet het nog goed, we zaten met een stel klasgenoten op het schoolplein in de zon en een van hen zei tegen me: ik stel je even aan hem voor.
Wow… eindelijk was het zover. Gelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb hem mee naar huis genomen. Mijn ouders waren er niet en we zijn samen in de tuin gaan zitten.
Eindelijk was hij van mij!
Hij was wel een allemansvriend.. Soms had ik hem voor me alleen, soms moest ik hem delen met een van mijn vriendinnen. Dat vond ik geen probleem want als ik hem nodig had was hij er altijd!!
We hebben jaren lief en leed gedeeld.
Maar op een gegeven moment begon ik last van hem te krijgen, ondanks alles wat hij voor me deed.
Hij liep regelmatig in de weg en ging zich overal mee bemoeien. Zat ik in de kroeg dan liet hij me geen moment met rust. Had ik een cursus dan probeerde hij mijn aandacht te trekken en vroeg me zachtjes wanneer het nu eindelijk pauze was.
Bovendien moest ik altijd overal betalen voor hem.
Dit wekte op den duur niet meer. Hij nam me zo in beslag dat ik geen moment meer alleen was.
Ik trok me steeds meer terug om maar bij hem te kunnen zijn.
Ik werd”ziek”van het alsmaar op tochtige hoekjes staan met hem, want in gezelschap kon ik me niet meer met hem vertonen.
Wat had hij me nu eigenlijk al die jaren opgeleverd?
In feite had hij me meer gekost dan opgeleverd.
Geld, aandacht, gezondheidsproblemen……. Hmmmm een heel fout vriendje dus.
Waarom had ik dat niet eerder gezien? Alles wat telde was HIJ, HIJ, HIJ.
Hij vroeg zich nooit af hoe ik me voelde…. Bah wat een opdringerig type eigenlijk.
Ik ben naar hem toe gegaan en heb gezegd: vanaf nu is het afgelopen. Ik ga weer kiezen voor mezelf. Ik ga uit eten zonder jou, naar de film zonder jou, naar de kroeg zonder jou, lastige problemen oplossen zonder jou, bekijk het maar!!!
Het is af en toe nog moeilijk om zonder hem verder te gaan. Zoveel jaren hebben we lief en leed gedeeld, althans dat dacht ik dat we dat deelden, maar het was zoooo eenzijdig. HIJ wilde alle aandacht en of ik het nou wilde of niet HIJ drong zich steeds weer aan me op.
Hij probeert via vreemden en bekenden nog contact met me te krijgen, Ach kom op joh… geef me nog een kans. doorgebracht….
Maar NEE het is afgelopen, over, uit. Sorry maar ik heb je de afgelopen jaren steeds weer een kans gegeven. Ik probeerde goede afspraken met je te maken. Een beperkter contact te onderhouden, je alleen op bepaalde momenten toe te laten etc,etc. Maar dat werkte niet je hield je niet aan de afspraken en als ik je 1 vinger gaf nam je de hele hand.
Mocht je hem ergens tegenkomen… Stop hem met z’n kop in een emmer water!!
En let op, hij opereert onder verschillende namen!!
Sigaret, peuk, saffie, sjekkie……….. Dus je bent gewaarschuwd
